فصد و حجامت او را مىكند از راه مهربانى و محبّت كه با « 1 » فرزند دارد نه از راه بُخلى است كه بر وى نمايد . و به آنچه گفتيم دانستى كه هرچه از براى خدا نباشد از دنياست و هرچه از براى خدا باشد از دنيا نيست . فصل [ در اعيان دنيا ] ظاهر شد از آنچه ياد كرديم آنكه دنيا عبارت است از حظّ نفسِ تو كه عجالة به تو رسيده و احتياجى به آن از براى امر آخرت نيست . و تعبير از آن به هَوى مىشود و اشاره به اين شده در قرآن مجيد كه وارد شده : « وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى * فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى » « 2 » يعنى و بازدارد نفس را از هَوى ، به درستى كه بهشت آرامگاه است نه دنيا . و تمامى هَوى در پنج چيز جمع شده و « 3 » در قرآن مجيد خداى عزّ وجلّ « 4 » آنها را جمع كرده چنانچه فرموده : « أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ » « 5 » يعنى جز اين نيست كه تمامى حيات دنيا بازى و غفلت و زينت و در ميانِ خود فخر نمودن و بسيارى اموال و اولاد است . و اعيان موجودات - كه اين پنج از آنها حاصل مىشود - هفت چيز است و در اين آيه جمع شده : « زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ » « 6 » يعنى زينت داده شده است از براى مردم محبّت شهوتها از زنان و فرزندان و مالهاى بسيار كه اضعاف مضاعف شده باشد از طلا و نقره و اسبانهاى « 7 » صاحب علامت

--> ( 1 ) . s - با . ( 2 ) . نازعات : 40 - 41 . ( 3 ) . a - و . ( 4 ) . عزّ وجلّ / a تعالى . - s . ( 5 ) . حديد : 20 . ( 6 ) . آل عمران : 14 . ( 7 ) . اسبانهاى / a s اسبهاى .